W trzeciej cz ci kwestionariusza wykorzystano pytania pochodz ce

W trzeciej części kwestionariusza wykorzystano pytania pochodzące ze skali SAAPPQ (The Short Alcohol and Alcohol Problems Perception Questionnaire), walidowanego 10-punktowego narzędzia, służącego do oceny nastawienia pracowników opieki zdrowotnej do pracy z osobami pijącymi alkohol w sposób ryzykowny lub szkodliwy [17]. W szczególności użyto pytań dotyczących czynników, które w ocenie lekarzy rodzinnych ułatwiają lub utrudniają stosowanie w gabinecie POZ interwencji związanych z piciem alkoholu.
Treść całego kwestionariusza została przetłumaczona na język polski. Poprawność tłumaczenia sprawdzono poprzez ponowne tłumaczenie na język angielski (back translation) i następne porównanie z oryginałem przez rodzimego użytkownika języka angielskiego.
Analiza statystyczna. W analizie statystycznej za główną zmienną zależną przyjęto liczbę interwencji, które miały związek z piciem alkoholu, podjętych przez lekarza POZ w ostatnim roku. W pierwszej fazie dokonano analiz dwuczynnikowych, EPZ5676 manufacturer następnie zmienne istotne w analizie dwuczynnikowej (oraz zmienne kontrolne: wiek i płeć) umieszczono w modelu wieloczynnikowej regresji liniowej dla oceny predyktorów częstości podejmowania przez lekarzy rodzinnych interwencji dotyczących alkoholu. Dodatkowo przeprowadzono oddzielną analizę opisową czynników, które w ocenie lekarzy rodzinnych ułatwiają lub utrudniają podejmowanie tych interwencji w gabinecie lekarza POZ. Do analiz statystycznych został użyty pakiet statystyczny SPSS 21.0. Za poziom istotności statystycznej przyjęto p<0,05.
Wyniki

Omówienie wyników
Uzyskane w opisanym badaniu wyniki wskazują, że lekarze rodzinni w czasie wykonywania swojej praktyki lekarskiej rzadko diagnozują i rzadko podejmują interwencje dotyczące picia alkoholu. Ponad połowa badanych lekarzy rodzinnych deklarowała, że liczba pacjentów, wobec których podjęli jakąkolwiek interwencję w sprawie alkoholu, wyniosła w ciągu roku (!) nie więcej niż 6. Również ponad połowa lekarzy POZ nie zleciła ani nie wykonała w ciągu roku poprzedzającego badania testu przesiewowego w związku z obawą o nadmierne picie alkoholu przez pacjenta. Biorąc pod uwagę fakt, że w badanej grupie lekarz rodzinny przyjmował przeciętnie ok. 130 pacjentów tygodniowo, deklarowana liczba interwencji stanowi odsetek w sposób oczywisty niewystarczający. Chociaż nie ma aktualnych polskich danych na temat częstości występowania zaburzeń związanych z alkoholem wśród pacjentów poradni POZ, to należy przypuszczać, że wartości te są wyższe niż w populacji ogólnej. W niedawno zakończonym dużym europejskim badaniu obserwowano, że ponad 8,5% osób zgłaszających się do lekarza rodzinnego spełniało kryteria rozpoznania uzależnienia od alkoholu według DSM-IV [18].
Jak wynika z analizy wieloczynnikowej, większa liczba krótkich interwencji wobec pacjentów pijących jest związana z większą liczbą godzin kształcenia obejmującego problematykę szkód dotyczących alkoholu oraz z poczuciem efektywności własnej w ograniczaniu przez pacjentów ilości spożywanego alkoholu. Co interesujące, w analizie wieloczynnikowej nie stwierdzono, aby własna ocena przygotowania do prowadzenia interwencji istotnie wpływała na ich częstość. Nie wykazano również związku pomiędzy oceną znaczenia, jakie dla ogólnego zdrowia człowieka ma nieprzekraczanie umiarkowanych ilości alkoholu a Hypervariable region liczbą tych interwencji. Te obserwacje wskazują, że przełożenie na praktyczne zastosowanie krótkich interwencji mają nie tyle deklaracje (dotyczące ważności i przygotowania), co rzeczywiste kompetencje i prawdopodobnie pozytywne doświadczenia w prowadzeniu takich interwencji. Podobne wnioski wynikają z badań Andersona i wsp. [19], w których analizowano skuteczność szkoleń wśród 340 lekarzy POZ oraz późniejszy wpływ tych szkoleń na stosowanie interwencji alkoholowych w praktyce klinicznej. Wsparcie naukowe oraz kursy okazały się skuteczne jedynie wśród lekarzy, którzy czuli się pewnie i mieli już wcześniejsze doświadczenie w zakresie badań przesiewowych uzależnień. W przypadku grupy lekarzy, którzy nie czuli się pewnie w tej tematyce, nie zauważono pozytywnej korelacji między liczbą szkoleń a liczbą prowadzonych potem interwencji [15].